Το σχήμα του οικισμού αρχικά ήταν ένα κλειστό τετράπλευρο με πυκνό πολεοδομικό ιστό. Τα ακραία σπίτια του οικισμού ήταν χτισμένα σε συνεχή και αδιάσπαστη σειρά χωρίς πόρτες ή παράθυρα προς το εξωτερικό μέρος. Έτσι, σχηματιζόταν ένα νέο τείχος που περιέβαλλε τον οικισμό. Σε κάθε γωνία του τετραπλεύρου σχηματιζόταν ένας μικρός πύργος . Σήμερα έχουν χτιστεί αρκετά νέα σπίτια που άλλαξαν αυτό το αρχικό σχήμα. Στο κέντρο υψώνεται ο πύργος που περιβαλλόταν από περιτείχισμα και στις γωνίες του είχε από ένα πυργόπουλο (σήμερα σώζονται μόνο τα δύο). Γύρω από τον Πύργο συναντάμε την πλατεία, έναν οδικό δακτύλιο που λέγεται Βόλτα και τη γειτονιά του Ξένου. Η βόρεια πλευρά διακόπτεται από νεότερα κτίσματα, διέρχεται από την παρυφή της νότιας πλευράς της πλατείας και αποκαθίσταται – μετά την πλατεία – η συνέχειά της που συνδέεται με το δρόμο της Πατάσας. Ονομασίες όπως Κάτω Πόρτα, Απάνω Πόρτα δηλώνουν ότι η είσοδος γινόταν τουλάχιστον από δύο πόρτες που έκλειναν το βράδυ και σε περιπτώσεις επιδρομών.
Χαρακτηριστικά είναι τα τόξα πάνω από τους δρόμους που στηρίζουν τους κυλινδρικούς θόλους των δωματίων. Οι περισσότεροι δρόμοι είναι στενοί, σκοτεινοί, ενώ τα δοξάρια με καμπύλο σχήμα  προσδίδουν μυστηριακό χαρακτήρα.
Τα σπίτια είναι πέτρινα, διώροφα (τα τριώροφα είχαν τις αποθήκες όπου τοποθετούσαν τα ζώα). Ο κατοικήσιμος χώρος μεταφερόταν στον όροφο από το ισόγειο. Επίσης, εσωτερικά άρχιζε η σκάλα που οδηγούσε στο αίθριο, το κέντρο του μεσαιωνικού σπιτιού που εξυπηρετούσε κάθε κίνηση.
Οι θόλοι γίνονταν από πλακοειδείς πέτρες και είναι ημικυλινδρικές  καμάρες, σταυροθόλια με κυλινδρικές διεισδύσεις. Τα δωμάτια επικαλυπτόταν από κονίαμα, ενώ το δώμα χρησίμευε για άπλωμα γεωργικών προϊόντων, για ύπνο ή για συναντήσεις.
Με το χωριό συνδεόταν επιπλέον τα παρατηρητήρια, οι βίγλες, κάποιες από τις οποίες ακόμα σώζονται. Τοποθετημένες σε περίοπτη θέση επέτρεπαν στους βιγλάτορες να ειδοποιούν το χωριό σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης (επιδρομές εχθρών ή πειρατών).