Την περίοδο της Τουρκοκρατίας, στην αρχή κάθε χρόνου γινόταν σύναξη(συνέλευση) όλων των κατοίκων, για να εκλέξουν τους προεστούς ή δημογέροντες, οι οποίοι ήταν οι άρχοντες του χωριού.
Τα καθήκοντα των δημογερόντων ήταν:

Οι δημογέροντες πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους, χωρίς καμιά αμοιβή. Συνήθως προέρχονταν από πλούσιες οικογένειες και η θητεία τους κρατούσε ένα χρόνο. Εκτός και αν έκαναν κατάχρηση εξουσίας ή δεν εκτελούσαν σωστά τα καθήκοντά τους, οπότε γινόταν η καθαίρεσή τους από τ’ άλλα μέλη της εξουσίας.
Τα αγροκτήματα του χωριού ήταν καταχωρημένα σ’ ένα μεγάλο βιβλίο , το κτηματολόγιο. Ανάλογα με την κτηματική  περιουσία του καθενός , καθοριζόταν και ο φόρος που πλήρωνε στους Τούρκους Φοροεισπράκτορες.
Ανάλογα με τα εισοδήματά τους οι κάτοικοι χωρίζονταν σε κατηγορίες: πρώτος πάροικος,  δεύτερος πάροικος, τρίτος πάροικος.
Όταν έπεφτε στο χωριό κάποια επιδημία , οι άρρωστοι απομονώνονταν σε χωριστά καλύβια έξω από το χωριό, που ονομάζονταν σκουρδολοδώματα. Ακόμη και όταν πέθαιναν η ταφή τους γινόταν στα καλύβια που έμεναν.