Το νησί της Χίου κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας χάρη στη μαστίχα απέκτησε ιδιαίτερα προνόμια. Η παραγωγή της μαστίχας γινόταν κανονικά αλλά η εκμετάλλευσή της είχε περάσει καθαρά στα χέρια των Τούρκων. Ο φοροεισπράκτορας της μαστίχας «Σακίζ-Εμινί» ερχόταν μια φορά το χρόνο (συνήθως Φθινόπωρο) και εισέπραττε το φόρο της μαστίχας. Μαζί του ερχόταν και ο ζυγιστής της μαστίχας ο οποίος τις περισσότερες φορές ήταν Εβραίος.
Η μαστίχα πρώτης ποιότητας προοριζόταν για το χαρέμι του Σουλτάνου στην Κωνσταντινούπολη. Η μαστίχα δεύτερης ποιότητας πήγαινε στα χαρέμια των Μαμελούκων(Δυναστεία της Αιγύπτου)  στο Κάιρο.
Την περίοδο της συγκομιδής οι είσοδοι των χωριών έκλειναν τα βράδια για την προστασία της παραγωγής. Η κλοπή της μαστίχας τιμωρούνταν με ιδιαίτερα αυστηρές ποινές. Το 1822 τα μαστιχοχώρια γλίτωσαν από το μένος των Τούρκων λόγω της μαστίχας. Δε συνέβη το ίδιο όμως και μετά την πυρπόληση της Ναυαρχίδας από τον Κανάρη και το θάνατο του Καρά Αλή. Η πτώση της παραγωγής  ήταν κατακόρυφη μέχρι το 1853 που ξαναδόθηκαν προνόμια στο νησί. Η παραγωγή της μαστίχας συνέχισε να συξάνεται μέχρι και το 1910. Τότε, λόγω του Βαλκανικού και του Παγκοσμίου πολέμου, ξεκίνησε η πτώση της παραγωγής. Γύρω στα 1920 υπάρχει μια μικρή άνοδος της παραγωγής χωρίς όμως ιδιαίτερη ζήτηση. Μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο η μαστίχα παραμερίζεται και αντικαθίσταται από μη φυσικά προϊόντα. Τα τελευταία πάντως χρόνια η παραγωγή και το εμπόριο της μαστίχας έχει έρθει δυναμικά στο προσκήνιο. Υπάρχει συνεχής και αυξανόμενη  ζήτηση όχι μόνο εγχώρια, αλλά και στο εξωτερικό.