Από τα έθιμα του χωριού συνδεδεμένα με τις θρη­σκευτικές εορτές και μυστήρια ξεχωρίζει ο γάμος με τριήμερο γλέντι, με κοτόπουλα που μάζευαν απ' όλο το χωριό και ποτό τη σούμα που αγόραζαν από τα Κουρούνια και άλλα χωριά. Στο γάμο του Γ. Σγουρού (γηραιότερου κατοίκου του χωριού) το 1930 κατανα­λώθηκαν 2 τουλούμια σούμα (ασκοί από ολόκληρο δέρμα κατσικιού χωρητικότητας 40 κιλών).
Τις απόκριες έφερναν στο χωριό γκάιντα (πνευστό όργανο από δέρμα κατσικιού επίσης) μουσικοί που ήξεραν την τέχνη από τον Αγ. Γεώργιο Συκούση ή το Λιθί για τη διασκέδαση των χωριανών αρρένων μόνο, οι οποίοι αφού γυρνούσαν σε όλα τα σπίτια, μαζεύονταν στα καφενεία του χωριού.
Την Ανάσταση στην πλατεία έξω από την εκκλησιά του Αγ. Γεωργίου ανάβουν φωτιά μετά από ομαδική κοπή πευκόξυλων και καίνε τον Ιούδα βάζοντας ένα ομοίωμά του στην κορυφή της πύρας, έθιμο που διατηρείται μέχρι τις μέρες μας και προσελκύει κάθε χρόνο προσκυνητές από όλη τη Χίο. Η λειτουργία της Ανάστασης στο χωριό αρχίζει συνήθως στις 10:00.
Τα Χριστούγεννα έσφαζαν χοίρους (αφήγ. Γιάννη Δέλιου) και ο καθένας μοίραζε το κρέας σε όλο το χωριό και στη σειρά ο ένας μετά τον άλλο μοίραζε το δικό του κρέας, έτσι για μεγάλο διάστημα από το χειμώνα μέχρι την άνοιξη είχαν φρέσκο χοιρινό κρέας.
Τις κατσίκες του κάθε σπιτιού όλες μαζί τις έβοσκε ένας χωριανός-ή την ημέρα, με σύνθημα το χτύπημα της καμπάνας (αφηγ. Ευγενίας Δέλιου).

Στο κάτω και πάνω Καμπί, περιοχές Βορειοδυτικά του χωριού, υπήρχαν αμπέλια και, η καλλιέργειά τους όμως ήταν επιτρεπτή μόνο σε όλους μαζί τους χωριανούς δύο φορές την εβδομάδα. Υπόλειμμα απ' τον κοινοτικό τρόπο νομής, γνωστό στη Χίο ως κομόνι.
Το χωριό παρήγαγε λάδι στα δύο ελαιοτριβεία που είχε και απόσταζε σούμα από σύκα στα δύο καζάνια (αποστακτήριά) του. Στις μέρες μας τα σύκα τα απο­στάζουν στον Αγ. Γιώργη Συκούση.
Η συγκέντρωση του πέτικα (φλοιός του πεύκου) και των αποξηραμένων φύλλων αγριόσχινου, προϊόντων χρήσιμων στη βυρσοδεψία γινόταν συστηματικά. Τα πωλούσαν στους μύλους των ταμπάκικων (βυρσοδεψείων) με το τσουβάλι. Επίσης μάζευαν τα χαρούπια με τον ίδιο τρόπο.

Η εκκλησιά του Αγ. Γιώργη στην Ελίντα «έβγαζε» σε πλειστηριασμό τη γλυφάδα, σημείο εκβολής του ποταμού Ελίντα στην παραλία (χείμαρρος που «κατε­βάζει» νερά από το Πιτυός και τον Αναβατό) για τα χέλια που συγκεντρώνονταν εκεί. Ο πλειοδότης ή οι πλειοδότες φλόμωναν (έριχναν μέσα στο νερό το φυτό φλόμο που προκαλεί ασφυξία στα υδρόβια) και μάζευαν τα χέλια τα οποία στη συνέχεια πωλούσαν αυθημερόν. Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία των Αν. Ξενάκη και Παν. Σγουρού, οι οποίοι προ πεντηκοντα­ετίας ψάρεψαν μ' αυτό τον τρόπο 100 οκάδες (130 κιλά) χέλια.