Στην αρχιτεκτονική , τα λείψανα κυρίως αρχαϊκών ναών , όπως του Απόλλωνα στα Φανά και του ναού της Αθηνάς στο Εμποριό , μας αποκαλύπτουν την πιο ολοκληρωμένη έκφραση του ιωνικού στοιχείου ενός αρχιτεκτονήματος. Αυτό εκφράζεται από την πλαστική ανάπτυξη των μερών του κτηρίου και την αλλαγή των αρχιτεκτονικών μορφών σε τμήματα ζωντανών οργανισμών. Η γωνία της στέψης μεταμορφώνεται στα Φανά σ’ ένα επιβλητικό Γοργόνειο(Απεικόνιση Γοργόνας στην αρχαία ελληνική τέχνη) και η λειτουργία της βάσης μιας παραστάδας στο ναό του Εμποριού ερμηνεύεται με τη διαμόρφωσή της σ’ ένα λεοντόποδο. Ένας από τους σημαντικότερους Χιώτες γλύπτες ήταν ο Βούπαλος ( 6ο αιώνα π.Χ.) , ο οποίος ήταν συγχρόνως και αρχιτέκτονας. Η τέχνη της γλυπτικής αναπτύχθηκε από τα βάθη της αρχαϊκής εποχής. Η παράδοση λέει ότι οι Χιώτες πλάστες ήταν εξίσου καλοί και σ’ άλλα υλικά. Στη μεταλλοτεχνία , ο Γλαύκος από τη Χίο ήταν ο πρώτος τορνευτής που εφεύρε την τήξη του σιδήρου.
Είναι πάντως ολοφάνερη η ανάπτυξη των τεχνών(κεραμική, γλυπτική, πλαστική, αρχιτεκτονική, μεταλλοτεχνία) στη Χίο και το υψηλό πολιτιστικό επίπεδο που επικρατούσε από τότε στο νησί.