Ο στόλος των Ψαρών ήταν την εποχή εκείνη , ένας από τους δυνατότερους και πιο έμπειρους στόλους και δικαίως είχε γίνει φόβητρο των Τούρκων. Το 1824 ο σουλτάνος Μαχμούτ ο Β’ συμμάχησε με τον Μεχμέτ Αλή της Αιγύπτου και στράφηκε κατά των Ψαρών, αφού προηγουμένως κατέστρεψε την Κάσο. Οι Ψαριανοί ζήτησαν βοήθεια από την ελληνική κυβέρνηση , αλλά κανείς δυστυχώς δεν ενδιαφέρθηκε για το νησί. Έτσι στις 20 Ιουνίου 1824, οι Τούρκοι με 235 πλοία και 14000 στρατιώτες πλησίασαν τις βόρειες ακτές του νησιού. Οι Ψαριανοί πάλεψαν παλικαρίσια , αλλά δεν τα κατάφεραν. Οι Τούρκοι έσφαξαν όποιον έβρισκαν μπροστά τους. Κάποιοι Ψαριανοί προσπάθησαν να φύγουν με τα πλοία τους , αλλά από τον πανικό συγκρούστηκαν μεταξύ τους και πνίγηκαν. Η τελευταία σκηνή διαδραματίστηκε στο Παλιόκαστρο , όπου εκεί κρύφτηκαν οι τελευταίοι Ψαριανοί  με τα γυναικόπαιδα και ανατίναξαν τις πυριτιδαποθήκες , σκοτώνοντας και  όσους Τούρκους βρίσκονταν εκεί. Από τους 7000 Ψαριανούς σώθηκαν μόνο 3600, ενώ από τους 25000 πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία που ήταν στο νησί, οι 15000 σφάχτηκαν από τους Τούρκους. Χαρακτηριστικοί οι στίχοι του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού :

Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη,
περπατώντας η δόξα μονάχη
μελετά τα λαμπρά παλικάρια
και στην κόμη στεφάνι φορεί
γινωμένο από λίγα χορτάρια
που 'χαν μείνει στην έρημη γη…