Η χαρακτηριστική αρχιτεκτονική δομή του νησιού της Χίου και τα αρχιτεκτονικά πρότυπα που εισήγαγαν οι Γενουάτες.  

Ένα από τα κύρια στοιχεία της πολιτιστικής κληρονομιάς που άφησαν πίσω τους οι Γενουάτες στη Χίο ήταν και η χαρακτηριστική αρχιτεκτονική, της οποίας τα στοιχεία επιβιώνουν μέχρι τις μέρες μας σε πολλά μέρη του νησιού. Το αρχιτεκτονικό πρότυπο πολλών σπιτιών και δημοσίων κτιρίων τράβηξαν την προσοχή πολλών ταξιδιωτών , οι οποίοι εντυπωσιάστηκαν από την ποιότητα και την τεχνοτροπία των κατασκευών σε σύγκριση με άλλα νησιά του Αιγαίου. Οι αρχιτεκτονικές μέθοδοι δόμησης ήταν αποκλειστικά Δυτικο-ευρωπαϊκες παρά Ελληνικες με στοιχεία κατασκευαστικού ύφους παρόμοια, αν όχι ταυτόσημα, με αυτά που ενέπνευσαν τους τεχνίτες που έχτισαν τη Γένουα (βλέπε χάρτη 7). Τα Ιταλικά Αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά ξαφνιάζουν ευχάριστα τους επισκέπτες, οι οποίοι εντυπωσιάζονται από το δίχρωμο ασβεστόλιθο, που χρησιμοποιούσαν στην κατασκευή των τοίχων των σπιτιών. Χαρακτηριστικά παραδείγματα των εναλλασσόμενων καλλιτεχνικών λευκών και μαύρων ή πράσινων σχεδίων σε πέτρα ή μάρμαρο, επιβιώνουν μέχρι σήμερα στο χωριό του Πυργίου και αλλού. Η ομοιότητα στην αρχιτεκτονική προσέγγιση μεταξύ των τοποθεσιών που αναφέρθηκαν παραπάνω και αρκετών κτιρίων στην Πόλη της Γένουας είναι παραπάνω από προφανής, με πιο χαρακτηριστικό και διαπρεπές παράδειγμα τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Λαυρεντίου (San Lorenzo) στη Γένουα (βλέπε φωτο 1 και 9).

Από περιγραφές και πίνακες ζωγραφικής συμπεραίνουμε ότι η πόλη της Χίου ήταν μια μινιατούρα της πόλης της Γένουα (βλέπε τοπογραφικό χάρτη 7). Τα κτίρια είχαν μυτερές οροφές και τα σπίτια ήταν καλά κατασκευασμένα με διακοσμημένα και σκαλιστά μάρμαρα, μπαλκόνια και ταράτσες κατασκευασμένα με παρόμοια πέτρα με αυτή που απαντάται στις ακτές της Λιγουρίας (φωτο 9). Σε πολλά κτίρια, οι Γενουάτες χρησιμοποίησαν τη κοκκινο-κιτρίνη αμμόπετρα των Θυμιανών δίνοντας έμφαση στις μεγάλες διαστάσεις των θυρών και των παραθύρων. Τα σπίτια ήταν διακοσμημένα με πατώματα φτιαγμένα από χρωματιστά μάρμαρα, υλικό που χρησιμοποιούσαν και στις κολώνες των εισόδων των σπιτιών, στα παράθυρα και στα γύψινα, που ήταν κατά προτίμηση βαμμένα σε χρώμα τουρκουάζ, και με πλατιές κλίμακες (σκάλες) και θολωτά διακοσμημένες οροφές με τα οικόσημα των οικογενειών (βλεπε φωτο 10). Τα σπίτια της Γενουατικής περιόδου είχαν μεγάλες σκεπαστές εισόδους με κολώνες (porticos) (βλεπε φωτο 11), σκεπαστούς διαδρόμους, και κήπους ή προαύλια στρωμένα με μάρμαρο με κρήνες, σιντριβάνια ή πηγάδια, με τρεχούμενα νερά που κατέληγαν σε μια δεξαμενή με ψάρια δημιουργώντας έτσι ένα έξοχο διακοσμητικό αποτέλεσμα (βλεπε φωτο 12). Η κύρια είσοδος του σπιτιού ήταν κατασκευασμένη από μεγάλες ξύλινες πόρτες καλυμμένες με χαλκό (βλέπε φωτο 13) και οι εξωτερικοί τοίχοι ήταν διακοσμημένοι με σκαλιστά μάρμαρα, όπως και τα παράθυρα. Ένα άλλο αναπόσπαστο μέρος της Χιακής οικίας κατά τη διάρκεια της Γενουατικής Περιόδου ήταν ο πύργος (είτε ένας κεντρικός ή δύο στα δύο άκρα του σπιτιού) (βλεπε φωτο 14), όπως περιγράφεται από πολλούς περιηγητές και παριστάνεται σε πολλούς πίνακες ζωγραφικής όπως αυτός του 16ου αιώνα που φυλάσσεται στο Ναυτικό Μουσείο της Γένουας και παρουσιάζει την πόλη της Χίου. Τα πιο ελκυστικά σπίτια με ταράτσα συνήθως με πύργους βρίσκονταν στην περιοχή του Κάμπου, Νότια της Πόλης, όπου διέμενε η αριστοκρατία του νησιού. Στο Βόρειο τμήμα της πόλης υπήρχε η περιοχή του φρουρίου και οι ανεμόμυλοι.