Η Νέα και η Παλαιά Μαόνα.
Εντωμεταξύ, ο Βινιόζο -όντας ο ουσιαστικός κυβερνήτης του νησιού- είχε ενθαρρύνει την μετανάστευση Γενουατών πολιτών στη Χίο, προσφέροντας  στους εποίκους οικίες και εκτάσεις που περιελάμβαναν κήπους και αμπελώνες υπό τον όρο να συμμετάσχουν στην άμυνα του νησιού σε κατάσταση ανάγκης και να υπόκεινται σε φορολογία.  

Μετά την απόσυρση του Βινιόζο από τη δημόσια ζωή της Χίου, τα έσοδα της Χίου και της Φώκαιας δεν εισπράττονταν απευθείας από την Παλαιά Μαονα, αλλά από μια οργάνωση εργολάβων appaltatori γνωστή ως νέα Μαόνα. Το 1359 αντιπρόσωποι της Νέας Μαόνα -κατόπιν επερώτησης της Παλαιάς- συμφώνησαν να δηλώσουν όλη την ποσότητα μαστίχας που είχαν στην κατοχή τους. Την 1η Μαΐου του 1360, σοβαρές διαφορές ξέσπασαν μεταξύ της Παλαιάς και της Νέας Μαόνα και της Δημοκρατίας της Γένουα που λύθηκαν από τη μεσολάβηση του Δόγη Συμεών Μποκανέγκρα, ο οποίος έκανε ένα διακανονισμό με τη μορφή σύμβασης που υπογράφηκε στις 8 Μαρτίου του 1362 πριν το τέλος της εικοσαετούς περιόδου συμφωνίας που είχε επιτευχθεί μεταξύ των Μαονιών και της Κοινότητας της Γένοβα το 1346. Συμφωνήθηκε τότε ότι οι όροι της πρώτης σύμβασης σχετικά με την εξαγορά του νησιού έπρεπε να παραμείνουν σε ισχύ μέχρι το τέλος των είκοσι χρόνων. Μετά από αυτό το χρονικό διάστημα, η Δημοκρατία θα μπορούσε να ξεκινήσει την εξαγορά των μετοχών της Μαόνα -προς 75 λίρες τη μετοχή που αντιστοιχεί στο συνολικό πόσο των 152.250 λιρών- από κάθε μέτοχο από το Φεβρουάριο του 1370 μέχρι το Φεβρουάριο του 1374. Ειδάλλως η κυριαρχία και η ιδιοκτησία του νησιού (dominion et proprietas) που περιελάμβανε τα κάστρα, την πόλη και τις περιοχές της Παλαιάς και Νέας Φώκαιας με όλα τα έσοδα τους θα παρέμεναν στους μετόχους της Μαόνα έχοντας πλήρη δικαιώματα και η κοινότητα δε θα είχε καμία πιθανότητα να τα επανακτήσει. Η εξαγορά έγινε όπως είχε σχεδιαστεί και οι μέτοχοι πούλησαν στο Δόγη Δομένικο Καμποφρεγκόζο, στο Συμβούλιο και στο θησαυροφυλάκιό του τις υποσχόμενες εκτάσεις καθώς και τα έσοδα που προέκυπταν από την εκμετάλλευσή τους σε πλήρη εναρμόνιση με τους όρους της πρώτης και της δεύτερης σύμβασης. Τα χρήματα για την αγορά αυτή τα είχαν δανειστεί από τους ίδιους τους μετόχους από τους οποίους θα εξαγοράζονταν οι μετοχές! Το μόνο δικαίωμα που είχε παραμείνει στους Μαονίτες μετόχους ήταν η ιδιοκτησία της μαστίχας.