Το 250 μ.Χ. επί αυτοκράτορα Δεκίου, έφτασε στη Χίο ο ρωμαϊκός στόλος με ναύαρχο το Νουμεριανό. Στο στόλο υπηρετούσε ένας νεαρός έλληνας από την Αλεξάνδρεια , που λεγόταν Ισίδωρος. Ο Ισίδωρος ήταν σιτιστής και ένθερμος χριστιανός.  Ο Ισίδωρος και ο χριστιανός φίλος του Αμένιος εγκαταστάθηκαν σ’ ένα σπίτι στον Κάμπο. Τα βράδια που προσεύχονταν στο Θεό , λάμψεις και φλόγες κατέβαιναν στη σκεπή του σπιτιού τους από τον ουρανό. Τότε πολλοί από τους γείτονές τους εντυπωσιάστηκαν και πείσθηκαν από τον Ισίδωρο και τον Αμένιο ότι αυτό το φως ήταν θεϊκή επιταγή και βαπτίσθηκαν  χριστιανοί. Το γεγονός διαθόθηκε γρήγορα. Έτσι το έμαθε και ο ναύαρχος Νουμεριανός. Κάλεσε τον Ισίδωρο σε απολογία και τον κατηγόρησε ότι δε θυσιάζει στους θεούς . Ο Ισίδωρος μάλλον του απάντησε με προσβλητικό τρόπο και ο Νουμεριανός ζήτησε την αποκεφάλισή του. Οι Ρωμαίοι αφού τον μαστίγωσαν και τον έσυραν δεμένο σε άλογο, τον αποκεφάλισαν στις  14 Μαΐου 250 μ.Χ. Το κεφάλι του Ισίδωρου το βρήκε μια χριστιανή από την Έφεσο, η Μυρόπη,  και το έθαψε μαζί με το σώμα του. Οι Χιώτες έχτισαν τον 5ο αιώνα μ.Χ. μια ωραία τρίκλιτη βασιλική , πάνω από τον τάφο του.